اختلال تشنجی چیست؟

اختلال تشنجی چیست؟

تشنج یک اصطلاح عمومی است که مردم برای توصیف انقباضات غیرقابل کنترل عضلانی استفاده می کنند، اگرچه تشنج به یک اختلال الکتریکی در مغز اشاره دارد. تشنج ممکن است باعث مشکلات جسمی در فرد شود، اما همیشه این طور نیست.

در این مقاله، در مورد تشنج و همچنین علل احتمالی زمینه ‌ای آن توضیح خواهیم داد. تشنج زمانی رخ می دهد که ماهیچه های فرد به طور غیرقابل کنترلی منقبض شوند. آن ها می توانند برای چند ثانیه یا چند دقیقه ادامه دهند. تشنج ممکن است در قسمت خاصی از بدن فرد اتفاق بیفتد یا ممکن است کل بدن او را تحت تاثیر قرار دهد.

علت تشنج و قفل شدن دهان

شرایط مختلف می تواند باعث تشنج شود، از جمله:

حملات صرعی

به گفته بنیاد صرع، صرع وضعیتی است که باعث می شود فرد تشنج های زیادی را تجربه کند.تشنج اختلالات الکتریکی در مغز است. تشنج انواع مختلفی دارد که هر کدام علائم متفاوتی دارند.

گاهی اوقات، تشنج ‌های صرع می ‌توانند باعث بروز تشنج در فرد شوند. شایع ترین نوع آن تشنج تونیک – کلونیک نام دارد. تونیک به معنای سفت کردن است در حالی که کلونیک به معنای تکان دادن است. این حرکات ویژگی های اولیه تشنج را توصیف می کنند.

علاوه بر تشنج، هنگام عبور هوا به شدت از کنار تار های صوتی، فرد ممکن است صدای ناله ای نیز تولید کند. بسیاری از افراد با اشاره به تشنجات صرع به تشنج فکر می کنند، اما برخی از تشنج ها مانند صرع منجر به تشنج نمی شوند. به عنوان مثال، تشنج غیبت زمانی است که فرد در طول یک اختلال الکتریکی در مغز، بی حرکت می ماند و پاسخ نمی دهد.

تشنج ناشی از تب

به گفته منبع مورد اعتماد موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی (NINDS)، تشنج ناشی از تب می ‌تواند کودکان ۶ ماهه تا ۵ ساله‌ ای را که تب را تجربه می‌ کنند، تحت تاثیر قرار دهد. تشنج ناشی از تب باعث تشنج می شود که معمول تا 5 دقیقه طول می کشد.

اکثر تشنج های ناشی از تب هیچ تاثیر منفی پایداری روی کودک ندارند. آن ها به طور کلی بی ضرر هستند و نیازی به درمان ندارند. با این حال، اگر تشنج بیش از 5 دقیقه ادامه یابد، یا اگر کودک به سرعت بهبود نیابد، ضروری است که با آمبولانس تماس بگیرید.

علت تشنج در خواب چیست؟

علت تشنج در خواب چیست؟

اعتقاد بر این است که تشنج های خواب با تغییراتی در فعالیت الکتریکی مغز در مراحل خاصی از خواب و بیداری ایجاد می شوند. تشنج های شبانه اغلب در اوایل صبح حدود ساعت 5 صبح تا 6 صبح رخ می دهد منبع مورد اعتماد و کم ترین اوقات پس از به خواب رفتن رخ می دهد. برخی از انواع صرع، مانند اسپاسم کودکان، تمایل دارند تا مدت کوتاهی پس از بیدار شدن، باعث تشنج شوند.

خواب به مراحلی به نام خواب حرکت سریع چشم (REM)  و خواب غیر REM تقسیم می شود. خواب غیر REM به سه مرحله به نام های N1، N2 و N3 تقسیم می شود. در مقایسه با خواب REM، تشنج کانونی تخمین زده می شود که رخ دهد:

  • 87 برابر بیشتر در N1
  • 68 برابر بیشتر در N2
  • 51 برابر بیشتر در N3

در مقایسه با خواب REM، تشنج عمومی تخمین زده می شود که رخ دهد:

  • 1 برابر بیشتر در N1
  • 13 برابر بیشتر در N2
  • 59 برابر بیشتر در N3

علائم تشنج در بزرگسالان

علائم شما به نوع تشنج بستگی دارد. علائم عمومی یا علائم هشدار دهنده تشنج می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خیره شدن
  • حرکات تند و سریع بازو ها و پاها
  • سفت شدن بدن
  • از دست دادن هوشیاری
  • مشکلات تنفسی یا توقف تنفس
  • از دست دادن کنترل روده یا مثانه
  • افتادن ناگهانی بدون دلیل مشخص، به خصوص زمانی که با از دست دادن هوشیاری همراه باشد.
  • پاسخ ندادن به سر و صدا یا کلمات برای دوره های کوتاه
  • گیج یا در مه به نظر می رسد.
  • تکان دادن ریتمیک سر، زمانی که با از دست دادن هوشیاری یا از دست دادن هوشیاری همراه باشد.
  • دوره های چشمک زدن و خیره شدن سریع چشم

در طول تشنج، ممکن است لب ‌های شما آبی رنگ شود و تنفس شما طبیعی نباشد. پس از تشنج، ممکن است خواب آلود یا گیج باشید. علائم تشنج ممکن است مانند علائم سایر بیماری ها باشد. مطمئن شوید که با مشاور خود برای تشخیص صحبت کنید.

عوارض تشنج

عوارض تشنج

عوارض ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مشکل در یادگیری.
  • تنفس غذا یا بزاق در ریه ها در طی تشنج، که می تواند باعث پنومونی آسپیراسیون شود.
  • آسیب ناشی از زمین خوردن، ضربه زدن، گاز گرفتن خودساخته، رانندگی یا کار با ماشین آلات در طول تشنج.
  • آسیب دائمی مغز (سکته مغزی یا آسیب های دیگر)
  • عوارض جانبی دارو ها.

درمان تشنج در بزرگسالان

درمان تشنج اغلب شامل استفاده از دارو های ضد تشنج است. گزینه های مختلفی برای دارو های ضد تشنج وجود دارد. یکی از دارو های اخیر تایید شده توسط سازمان غذا و دارو، کانابیدیول (Epidiolex)، از ماری جوانا مشتق شده است. این دارو برای درمان برخی تشنج ها در کودکان 2 سال و بالا تر تایید شده است.

هدف از دارو درمانی یافتن دارویی است که برای شما بهترین اثر را داشته باشد و کم ترین عوارض جانبی را ایجاد کند. در برخی موارد، پزشک ممکن است بیش از یک دارو را توصیه کند.

یافتن دارو و دوز مناسب می تواند پیچیده باشد. ممکن است لازم باشد چندین داروی مختلف را امتحان کنید تا بفهمید کدامیک با کم ترین عوارض جانبی تشنج شما را به بهترین شکل کنترل می کند. عوارض جانبی ممکن است شامل افزایش وزن، سرگیجه، خستگی و تغییرات خلقی باشد. عوارض جانبی جدی تر می تواند باعث آسیب به کبد یا مغز استخوان شود.

پزشک وضعیت شما، دفعات تشنج، سن شما و سایر عوامل را هنگام انتخاب دارویی که باید تجویز کند، در نظر می گیرد. پزشک شما همچنین دارو های دیگری را که ممکن است مصرف کنید بررسی می کند تا مطمئن شود که دارو های ضد صرع با آن ها تداخل ندارند.

رژیم درمانی

پیروی از رژیم غذایی سرشار از چربی و کربوهیدرات بسیار کم که به عنوان رژیم کتوژنیک شناخته می شود، می تواند کنترل تشنج را بهبود بخشد. رژیم کتوژنیک بسیار سختگیرانه است و پیروی از آن می تواند چالش برانگیز باشد، زیرا طیف محدودی از غذا ها مجاز است.

تغییرات در رژیم غذایی پرچرب و کم کربوهیدرات، مانند شاخص گلیسمی پایین و رژیم های اصلاح شده اتکینز، اگرچه کم تر موثر هستند، اما به اندازه رژیم کتوژنیک محدود کننده نیستند و ممکن است مفید باشند. این رژیم های غذایی اصلاح شده هنوز در حال مطالعه هستند.

عمل جراحی

اگر درمان های دیگر موثر نبودند، جراحی ممکن است یک گزینه باشد. هدف از جراحی جلوگیری از وقوع تشنج است. جراحی برای افرادی که تشنج هایی دارند که همیشه از یک نقطه در مغز منشا می گیرند، بهترین کار را انجام می دهد. انواع مختلفی از جراحی وجود دارد، از جمله:

  • لوبکتومی (لزیونکتومی): جراحان ناحیه ای از مغز شما را که در آن تشنج شروع می شود، پیدا کرده و برمی دارند.
  • قطع زیر پیال چندگانه: این نوع جراحی شامل ایجاد چندین برش در نواحی مغز برای جلوگیری از تشنج است. معمولا زمانی انجام می ‌شود که ناحیه‌ ای از مغز که در آن تشنج شروع می‌ شود را نتوان با خیال راحت برداشت.
  • کورپوس کالوزوتومی: این جراحی شبکه اتصالات بین نورون های نیمه راست و چپ مغز را قطع می کند. این برای درمان تشنج هایی استفاده می شود که از یک نیمه مغز شروع می شود و به نیمه دیگر می رسد. با این حال، حتی پس از جراحی، تشنج همچنان ممکن است در سمتی از مغز که شروع شده است رخ دهد.
  • نیمکرکتومی (همیسفروتومی): در این جراحی نیمی از لایه بیرونی مغز برداشته می شود. این یک نوع جراحی شدید است که تنها زمانی استفاده می‌ شود که دارو ها در مدیریت تشنج موثر نباشند و تشنج فقط نیمی از مغز را تحت تاثیر قرار دهد. بسیاری از توانایی های عملکردی روزانه ممکن است پس از این جراحی از بین بروند، اما کودکان اغلب می توانند این توانایی ها را با توانبخشی قابل توجه بازیابی کنند.
  • ابلیشن حرارتی (تراپی حرارتی بینابینی با لیزر): این روش جراحی کم تر تهاجمی انرژی بسیار متمرکز را روی یک هدف خاص در مغز که تشنج شروع می ‌شود متمرکز می ‌کند و سلول ‌های مغزی را که باعث تشنج می‌ شوند را از بین می ‌برد.

تحریک الکتریکی

سایر روش هایی که ممکن است باعث تسکین تشنج شود عبارتند از:

  • تحریک عصب واگ: دستگاهی که در زیر پوست قفسه سینه شما کاشته می شود، عصب واگ در گردن شما را تحریک می کند و سیگنال هایی را به مغز شما ارسال می کند که از تشنج جلوگیری می کند. با تحریک عصب واگ، ممکن است همچنان نیاز به مصرف دارو داشته باشید، اما ممکن است بتوانید دوز را کاهش دهید.
  • تحریک عصبی پاسخگو: در طی تحریک عصبی پاسخگو، دستگاهی که روی سطح مغز شما یا در بافت مغز کاشته می‌ شود، می ‌تواند فعالیت تشنج را تشخیص دهد و یک تحریک الکتریکی را به ناحیه شناسایی ‌شده برای توقف تشنج برساند.
  • تحریک عمیق مغز: پزشکان الکترود هایی را در نواحی خاصی از مغز شما کاشته می ‌کنند تا تکانه ‌های الکتریکی تولید کنند که فعالیت غیر طبیعی مغز را تنظیم می‌ کند. الکترود ها به دستگاه ضربان ساز مانندی که در زیر پوست قفسه سینه شما قرار داده می شود، متصل می شوند که میزان تحریک تولید شده را کنترل می کند.

آیا تشنج خطرناک است؟

آیا تشنج خطرناک است؟

خطرناک اما قابل درمان، این ممکن است به نظر برسد که تشنج چیز مهمی نیست، اما حتی تشنج هایی که کم تر چشمگیر به نظر می رسند می توانند خطرناک باشند. خطرات جدی برای داشتن یک اختلال تشنج کنترل نشده وجود دارد. تشنج زمانی که به شخصی که در حال رانندگی است برخورد می کند، می تواند باعث تصادف با ماشین شود. آن ها می توانند باعث زمین خوردن و ضربه زدن به سر افراد یا آسیب جدی شوند.

خطرات طولانی مدت نیز وجود دارد. افراد مبتلا به صرع اغلب مشکلات حافظه یا اختلالات عاطفی مانند اضطراب یا افسردگی دارند که می تواند کاملا ناتوان کننده باشد. صرع می تواند از نظر کیفیت زندگی مخرب باشد. افراد مبتلا به صرع نمی توانند رانندگی کنند و به سختی می توانند شغل پیدا کنند.

همچنین شبح مرگ غیرمنتظره ناگهانی در صرع (SUDEP)  وجود دارد که در آن فرد مبتلا به صرع به طور غیر منتظره، چه با شواهد یا بدون شواهدی از تشنج، می میرد. علت SUDEP ناشناخته است، اما به گفته مرکز کنترل بیماری های ایالات متحده، به طور متوسط ​​هر سال 1.16 مورد از هر 1000 نفر مبتلا به صرع وجود دارد. خطر مرگ در افراد مبتلا به تشنج کنترل نشده بیشتر از افراد مبتلا به تشنج کنترل شده است.

تشنج می تواند به دلایل مختلف ایجاد شود، می تواند یک گرایش ژنتیکی باشد. این می تواند نشانه ای از تومور مغزی یا یک عارضه جانبی آسیب مغزی یا سکته باشد. افراد مبتلا به زوال عقل نیز ممکن است به صرع مبتلا شوند.

اگر تشنج دارید، احتمال عود آن بسیار بیشتر است، بنابراین نباید آن را نادیده بگیرید یا امیدوار باشید که این موضوع به خودی خود برطرف شود. باید علت تشنج را پیدا کنید و آن را درمان کنید تا از تشنج های بعدی جلوگیری کنید و اگر پزشکان نتوانند علت را بیابند، همچنان می ‌توانند دارو های ضد تشنج را برای سرکوب یا پیشگیری از تشنج تجویز کنند.

 

درباره “اختلال تشنجی ” بیشتر بخوانید:

1 یک نظر

  1. وحید ابراهیمی پاسخ

    من میخام برنامه تد رو باز کنم باز نمیشه فقط یه صفحه مشکی میاد و یه شکل دایره ای میخرچه مشکل از چیه؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *