اختلال اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی (SAD)  وضعیتی است که در آن کودک هنگام دوری از خانه یا جدا شدن از یکی از عزیزان، معمولا والدین یا سایر مراقبان که کودک به او وابسته است، ترس و عصبی می شود. برخی از کودکان نیز با فکر جدا شدن دچار علائم فیزیکی مانند سردرد یا معده درد می شوند. ترس از جدایی باعث ناراحتی شدید کودک می شود و ممکن است در فعالیت های عادی او مانند رفتن به مدرسه یا بازی با کودکان دیگر اختلال ایجاد کند.

اضطراب جدایی در کودکان بسیار کوچک (آن هایی که بین 8 تا 14 ماهه هستند) طبیعی است. بچه ‌ها اغلب مرحله ‌ای را پشت سر می ‌گذارند که «چسبیده» هستند و از افراد و مکان‌ های نا آشنا می ‌ترسند. هنگامی که این ترس کودک بالای 6 سال را تحت تاثیر قرار می دهد، شدید است یا بیش از 4 هفته طول می کشد، کودک ممکن است به اختلال اضطراب جدایی مبتلا شود.

اضطراب جدایی تقریبا 4 تا 5 درصد از کودکان 7 تا 11 ساله ایالات متحده را تحت تاثیر قرار می دهد. در نوجوانان کم تر شایع است و حدود 1.3 درصد از نوجوانان آمریکایی را تحت تاثیر قرار می دهد. بر پسران و دختران به طور مساوی تاثیر می گذارد.

علائم اختلال اضطراب جدایی

علائم اختلال اضطراب جدایی

در زیر برخی از شایع ترین علائم اختلال اضطراب جدایی آورده شده است:

  • نگرانی غیر واقعی و دائمی مبنی بر این که در صورت ترک کودک، اتفاق بدی برای والدین یا مراقب او رخ خواهد داد
  • نگرانی غیر واقعی و دائمی که در صورت ترک سرپرست، اتفاق بدی برای کودک رخ خواهد داد
  • امتناع از رفتن به مدرسه به منظور ماندن در کنار مراقب
  • امتناع از خوابیدن بدون این که مراقب نزدیک باشد یا دور از خانه بخوابد
  • ترس از تنها ماندن
  • کابوس های جدایی
  • شب ادراری
  • شکایت از علائم فیزیکی، مانند سردرد و معده درد
  • عصبانیت های مکرر یا التماس
  • ترس یا احساس گناه شدید

سبب شناسی اختلال اضطراب جدایی

سبب شناسی اختلال اضطراب جدایی

علل و عوامل خطر احتمالی برای SAD عبارتند از:

  • یک رویداد استرس زا یا آسیب زای مهم در زندگی کودک، مانند اقامت در بیمارستان، مرگ یک عزیز یا حیوان خانگی، یا تغییر در محیط (مانند نقل مکان به خانه دیگر یا تغییر مدرسه)
  • کودکانی که والدین آن ها بیش از حد محافظ هستند ممکن است بیشتر در معرض اضطراب جدایی باشند. در واقع، ممکن است لزوما یک بیماری در کودک نباشد، بلکه نشانه ای از اضطراب جدایی والدین نیز باشد.
  • کودکان مبتلا به اضطراب جدایی اغلب دارای اعضای خانواده با اضطراب یا سایر اختلالات روانی هستند که نشان می دهد خطر ابتلا به این اختلال ممکن است ارثی باشد.
  • دلبستگی نا ایمن به والدین یا مراقبان
  • فشار
  • سایر اختلالات اضطرابی مانند حملات پانیک، اختلال اضطراب اجتماعی، فوبیا یا آگورافوبیا
  • کودکان مبتلا به SAD همچنین ممکن است اختلال وسواس فکری – اجباری (OCD) یا افسردگی داشته باشند.

تشخیص اختلال اضطراب جدایی

تشخیص اختلال اضطراب جدایی

پزشک کودک شما را از نظر علائم و نشانه های اختلال اضطراب جدایی بررسی می کند. اگر آن ها را داشته باشد، پزشک در مورد سابقه پزشکی کودک شما می پرسد و او را معاینه فیزیکی می کند. اگرچه هیچ آزمایش آزمایشگاهی برای تشخیص خاص اختلال اضطراب جدایی وجود ندارد، پزشک ممکن است از آزمایش ‌های مختلفی مانند آزمایش خون و سایر اقدامات آزمایشگاهی برای رد کردن بیماری جسمی یا عوارض جانبی دارویی به عنوان علت علائم استفاده کند.

اگر علائمی از یک بیماری جسمی پیدا نکردند، پزشک ممکن است کودک شما را به یک روانپزشک یا روانشناس کودک و نوجوان، متخصصان سلامت روان که به طور ویژه برای تشخیص و درمان بیماری های روانی در کودکان و نوجوانان آموزش دیده اند، ارجاع دهد.

روانپزشکان و روانشناسان از ابزار های مصاحبه و ارزیابی ویژه طراحی شده برای ارزیابی یک بیماری روانی کودک استفاده می کنند. پزشک تشخیص را بر اساس گزارش علائم کودک و مشاهده آن ها از نگرش و رفتار کودک استوار می کند.

 پروتکل درمان اضطراب جدایی

 پروتکل درمان اضطراب جدایی

اکثر موارد خفیف اختلال اضطراب جدایی نیازی به درمان پزشکی ندارند. در موارد شدید تر یا زمانی که کودک از رفتن به مدرسه امتناع می کند، ممکن است نیاز به درمان باشد. اهداف درمان شامل کاهش اضطراب در کودک، ایجاد احساس امنیت در کودک و مراقبین و آموزش کودک، خانواده و مراقبان در مورد نیاز به جدایی طبیعی است. درمان هایی که ممکن است مورد استفاده قرار گیرند عبارتند از:

  • درمان شناختی رفتاری (CBT) : همچنین به عنوان گفتار درمانی شناخته می شود، این شکل اصلی درمان اختلال اضطراب جدایی است. تمرکز بر این است که به کودک کمک کنیم تا جدا شدن از مراقب خود را بدون این که جدایی باعث ناراحتی یا اختلال در عملکرد شود، مدیریت کند. این درمان برای تغییر شکل تفکر (شناخت) کودک عمل می کند تا رفتار او مناسب تر شود. خانواده درمانی همچنین ممکن است به آموزش خانواده در مورد این اختلال کمک کند و به اعضای خانواده کمک کند تا در دوره‌ های اضطراب از کودک حمایت کنند.
  • دارو: دارو های ضد افسردگی یا سایر دارو های ضد اضطراب ممکن است برای درمان موارد شدید اختلال اضطراب جدایی استفاده شوند.
  • مداخله مدرسه: پزشکان بهداشت روان در مدرسه فرزند شما می توانند برای مدیریت علائم SAD به او کمک کنند تا درمان ارائه دهند.
  • کار هایی که والدین می توانند انجام دهند: با درمانگر فرزند تان صحبت کنید تا بهتر درک کنید که SAD چگونه روی زندگی روزمره آن ها تاثیر می گذارد. اطمینان حاصل کنید که فرزند تان می تواند طبق برنامه در قرار ملاقات های درمانی شرکت کند. درمان منظم منجر به نتایج بهتر خواهد شد. دریابید که چه چیزی باعث علائم اضطراب کودک شما می شود و از تکنیک های درمانی برای کمک به فرزند تان برای مدیریت احساسات خود در خانه یا مدرسه استفاده کنید.

 

پیشگیری از اختلال اضطراب جدایی

هیچ راه شناخته شده ای برای پیشگیری از اختلال اضطراب جدایی وجود ندارد، اما شناختن علائم و اقدام بر روی آن ها در زمان بروز می تواند ناراحتی را کاهش دهد و از مشکلات مربوط به مدرسه نرفتن جلوگیری کند.

علاوه بر این، تقویت استقلال و عزت نفس کودک از طریق حمایت و تایید ممکن است به پیشگیری از اپیزود های اضطراب در آینده کمک کند.

اکثر کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی بهتر می شوند، اگرچه علائم آن ها ممکن است برای سال های طولانی عود کند، به ویژه در زمان های استرس زا اما اگر درمان آن زود شروع شود و کل خانواده را شامل شود، به احتمال زیاد موفقیت آمیز تر خواهد بود.

اختلال اضطراب جدایی در کودکان

اختلال اضطراب جدایی در کودکان

اضطراب جدایی در کودکان چیست؟ اضطراب جدایی ترس رایج و عادی کودکان از دوری از والدین یا مراقبانشان است. رفتاری که ممکن است هنگام جدا شدن کودکان از والدین مشاهده کنید، گاهی اعتراض به جدایی نامیده می شود.

اضطراب جدایی می تواند از حدود 8 ماهگی شروع شود و در نوزادان 18 – 14 ماهه به اوج خود برسد. معمولا در اوایل دوران کودکی به تدریج از بین می رود.

اضطراب غریبه شبیه اضطراب جدایی است. این زمانی است که کودکان از بودن در اطراف افرادی که نمی شناسند آزرده می شوند. ممکن است از 7 تا 10 ماهگی اتفاق بیفتد و معمولا بعد از اولین تولد کودکان از بین می رود.

این اضطراب ها بخشی طبیعی از رشد هستند و جای نگرانی ندارند. کودکان در این مرحله بیشتر شروع به حرکت می کنند، بنابراین این اضطراب ها از نقطه نظر بقا معنا پیدا می کنند. یعنی اگر بچه ها می توانستند از مراقبان خود دور شوند اما از جدایی یا غریبه ها نمی ترسیدند، راحت تر گم می شدند.

با رسیدن کودکان به سن پیش دبستانی و مدرسه، احتمال کم تری دارد که دچار اضطراب جدایی شوند. البته، همیشه زمان هایی وجود دارد که آن ها فقط می خواهند با شما باشند. اگر کودک پیش ‌دبستانی یا مدرسه ‌ای شما به ‌نظر می ‌رسد که به‌ طور خاص و مرتب از جدا شدن از شما ناراحت است، این احتمال وجود دارد که او به اختلال اضطراب جدایی مبتلا باشد. حدود 4 درصد از کودکان پیش دبستانی و مدرسه ای به این عارضه مبتلا می شوند.

اختلال اضطراب جدایی زمانی است که:

  • اضطراب در زندگی فرزند شما و در نتیجه در زندگی شما دخالت می کند.
  • کودک شما نسبت به سایر کودکان هم سن، اضطراب شدید تری دارد.
  • اضطراب فرزند شما حداقل به مدت چهار هفته ادامه داشته است.

 

اگر نگران هستید که فرزند تان به اختلال اضطراب جدایی مبتلا باشد، مراقب موارد زیر باشید:

  • دوست ندارد از شما جدا شود.
  • نگران است که شما ممکن است صدمه دیده یا تصادف کنید.
  • از رفتن به مراقبت از کودک، پیش دبستانی یا مدرسه امتناع می کند.
  • از خوابیدن در مکان دیگران بدون شما امتناع می کند.

 

کمک به کودکان مبتلا به اضطراب جدایی

اگر فرزند شما از اضطراب جدایی رنج می برد، کار های زیادی وجود دارد که می توانید برای کمک به او انجام دهید.

مکان های جدید

  • اگر فرزند تان را در محیط جدیدی رها می کنید مرکز مراقبت از کودک، پیش دبستانی، خانه دوستان، در کنار پرستار بچه، قبل از جدایی با فرزند تان در مکان جدید وقت بگذارید. اگر فرزند شما در مکانی امن و آشنا با افراد آشنای مورد اعتماد خود رها شود، کم تر مضطرب خواهد شد.
  • اجازه دهید فرزند تان چیزی را که دوست دارد از خانه بردارد، مانند خرس عروسکی، بالش یا پتو. این اشیاء به کودک شما کمک می کنند تا احساس امنیت بیشتری کند و شما می توانید به تدریج آن ها را حذف کنید زیرا او احساس می کند در مکان جدید مستقر است.
  • به مرکز مراقبت از کودک، پیش دبستانی یا مدرسه فرزند تان در مورد اضطراب جدایی او بگویید و در مورد هر کاری که برای کمک به فرزند تان انجام می دهید به آن ها اطلاع دهید. به این ترتیب، سایر افرادی که در اطراف کودک شما هستند می توانند به طور مداوم از او حمایت کنند.
  • به آرامی کودک خود را تشویق کنید تا با تمرین کردن از شما جدا شود. مهم است که تجربیات مثبتی از جدایی و ملاقات مجدد به او بدهید. اجتناب از جدایی از فرزند تان می تواند مشکل را بد تر کند.
  • وقتی فرزند تان را ترک می کنید، به فرزند تان بگویید چه زمانی می ‌روید و چه زمانی برمی ‌گردید. این حتی برای نوزادان نیز مفید است. بیرون رفتن بدون خداحافظی می تواند اوضاع را بد تر کند. کودک شما ممکن است زمانی که متوجه می شود شما در کنار او نیستید احساس سردرگمی یا ناراحتی کند و دفعه بعد که او را ترک می کنید سخت تر می شود، به طور خلاصه با فرزندتان خداحافظی کنید.
  • قبل از رفتن فرزند تان را در یک فعالیت لذت بخش قرار دهید.
  • هنگام خروج ظاهری آرام و شاد به چهره خود داشته باشید. اگر نگران یا غمگین به نظر برسید، فرزند تان ممکن است فکر کند مکان امن نیست و ممکن است ناراحت شود.

 

در خانه

  • مهم نیست که چقدر احساس نا امیدی می کنید، از انتقاد یا انرژی منفی دادن به مشکل جدایی فرزند تان خودداری کنید. به عنوان مثال، از گفتن جملاتی مانند «اینقدر بچه نباش» خودداری کنید.
  • با فرزند تان درباره ترس‌ های جدایی کتاب بخوانید یا داستان بسازید برای مثال «روزی روزگاری، خرگوش کوچکی بود که نمی ‌خواست مادر خود را ترک کند. او از چیزی که ممکن است بیرون از لانه اش پیدا کند می ‌ترسید…» این ممکن است به فرزند شما کمک کند که احساس کند در ترس از جدایی از والدینش تنها نیست.
  • تلاش آگاهانه ای برای تقویت عزت نفس فرزند تان باعث می شود او در زمانی که از شما دور باشد، شجاع باشد.

اختلال اضطراب جدایی در بزرگسالان

اختلال اضطراب جدایی در بزرگسالان

اضطراب جدایی بخشی منظم از رشد کودکان بین شش ماه تا سه سال است. هنگامی که علائم تا اواخر دوران کودکی ادامه یابد، ممکن است کودک شما مبتلا به اختلال اضطراب جدایی کودک تشخیص داده شود.

اگر اضطراب جدایی تا بزرگسالی ادامه یابد، اختلال اضطراب جدایی بزرگسالان تشخیص داده می شود. علائم اختلال اضطراب در کودکان و بزرگسالان مشابه است. برای کودکان، اضطراب جدایی اغلب با ترس یا اضطراب شدید در مورد دوری از والدین یا مراقبان همراه است.

این باعث می شود کودک تمایل کم تری برای شرکت در رویداد ها یا تجربیات اجتماعی داشته باشد، مانند گذراندن شب در خانه دوست یا رفتن به کمپ تابستانی. برای بزرگسالان، اضطراب دوری از فرزندان یا همسر است. به جای مدرسه، عملکرد کاری یا سایر مسئولیت ها ممکن است دچار اختلال شود

اختلال اضطراب جدایی dsm 5

اختلال اضطراب جدایی dsm 5

پنج اختلال اضطرابی که در حال حاضر توسط DSM-5 شناسایی شده اند کدام اند؟ پنج نوع عمده اختلالات اضطرابی عبارتند از:

 

 

 

 

 

 

درباره “اختلال اضطراب جدایی ” بیشتر بخوانید:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *